Umowa pożyczki, a odpowiedzialność karna


Udzieliłem pożyczki na podstawie umowy pożyczki jako osoba fizyczna. Sama umowa pożyczki została zabezpieczona wekslem własnym, na moją rzecz jako odbiorcy weksla. Niemniej jednak na chwilę obecną mam wątpliwości czy mogę egzekwować ten weksel ponieważ został on wystawiony na kwotę 30 razy wyższą niż kwota całej pożyczki. Niemniej jednak w samej umowie pożyczki zawarty został zapis, że weksel będzie stanowił zabezpieczenie umowy pożyczki na wypadek jej niespłacania przez pożyczkobiorców. W tym miejscu zaznaczam, że dłuznicy nie wywiązywali się z naszej umowy, nie spłacali pożyczek w zgodzie z harmonogramem spłat.
Czy w związku z powyższym mogę domagać się pełnej kwoty wekslowej nie narażając się przy tym na zarzut oszustwa z Art. 286. § 1 kk, w przypadku gdyby dłużnicy w formie obrony postanowili donieść o tym do prokuratury, że nie wiedzieli oni o tym że będą musieli tyle zapłacić, lub też że wysokość weksla jest niewspółmierna do kwot udzielonych pożyczek?

Odpowiedź:

Na wstępie należy wyraźnie zaznaczyć, że w przypadku zadanego przez Pana zapytania nie znajduje zastosowania Art. 286. § 1. Kodeksu karnego ”Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania” gdyż nie występują przesłanki potrzebne do jego spełnienia:

– Działanie sprawcy mające na celu odniesienia korzyści majątkowej,

– Wprowadzenie strony drugiej w błąd,

– Wyzyskanie błędu przez sprawcę i doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem strony drugiej.

porady prawne

Porady prawne online, sporządzanie umów, pozwów, podatki

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wszystkie trzy powyższe przesłanki muszą wystąpić równocześnie, a dodatkowym warunkiem koniecznym do wystąpienia przestępstwa oszustwa z Art. 286. § 1. Kodeksu karnego jest istnienie po stronie sprawcy zamiaru bezpośredniego kierunkowego, a więc popełnienia przestępstwa umyślnego kierunkowego, w przypadku każdej z powyższych przesłanek osobno. Taki stan rzeczy został określony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie II KK 9/03.

Mając powyższe na uwadze, w przedstawionej przez Pana sprawie nie można mówić o wystąpieniu przestępstwa oszustwa, chociażby poprzez wzgląd na fakt, iż pożyczki udzielał Pan jedynie w dobrej wierze i nie mógł Pan przewidzieć ewentualnych problemów finansowych po stronie pożyczkobiorców. Dodatkowo oczywistym faktem jest, iż w sytuacji w której uznałby Pan kondycję finansową swoich pożyczkobiorców za mało wiarygodną to w takich okolicznościach pożyczka nie zostałaby przyznana w obawie o utratę pożyczonej kwoty, a gdzie w Pana interesie jako pożyczkodawcy jest udzielanie pożyczek jedynie wiarygodnym pożyczkobiorcom.

Natomiast może warto byłoby również aby Pan przeanalizował, w oparciu o powyższe kryteria, działanie samych pożyczkobiorców względem Pana jako pożyczkodawcy w momencie zawarcia umowy, celem ustalenia czy nie wypełniły one znamion Art. 286. § 1 k.k.

Jeżeli interesują Cię porady prawne online nie czekaj i napisz do nas.